شروه در لغتنامه دهخدا به معنی نوعی از خوانندگی که به آن شهری نیز گویند، تعریف شده. شروه اما در اصل ریشه در فارسی دری و کلمه چروه به معنای صدای پا و آواز دارد.

خاستگاه آن جنوب ایران و به خصوص استان بوشهر است. این آواز عموما با مقدم های از اشعار مولوی آغاز شده و با مضمون عاشقانه، فراق و دوری معشوق در مایه دشتی، شوشتری، بیات ترک یا نوا خوانده میشود. شروه در جنوب، با اشعار شاعر مردمی آن به نام فایز پیوندی ناگسستنی دارد. حتی بسیاری از بومیان، شروه خوانی را با نام فایز خوانی میشناسند. او بنیانگذار اشعار فولک و بومی جنوب بوده و اغلب به خاطر محتوای مملو از احساس سرودههایش مورد توجه مردم جنوب بوده و هست. از دلایل رواج این نوع از موسیقی آوازی با این محتوا در جنوب میتوان به طبیعت سخت آن اشاره کرد. گرمای همیشگی و بارش مداوم و شرجی و همچنین عدم توجه کافی به این منطقه، از موسیقی آن واسط های برای بیان و انتقال درد و رنج درونی ساخته است.
جهانبخش کردی زاده، از خوانندگان مشهور شروه و نوحه خوانی بوشهر است. او علاوه بر طنین صدای گیرا و محزون، تسلط بسیارزیادی در خواندن اوج و فرودهای شروه و اجرای تحریرهای مخصوص آن داشت.
ناصر تقوایی، در سال ۱۳۴۹ شمسی در فیلم مستند اربعین، شرحی از نوحه خوانی بخشو در مسجد دهدشتی بوشهر را به ثبت رسانده.

قادربخش راسکی | تنی رها شده به مدد الحان موسیقی

نوشته شروه و شروه خوانی | عاشقانه‌های جنوب اولین بار در مجله فرهنگی اورسی پدیدار شد.

0 Comments

Leave a reply

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*

Copyright amin abedi

ارتباط با ما

در سریع ترین زمان ممکن پاسخ شما را خواهیم داد

Sending

Log in with your credentials

Forgot your details?