مصاحبه با امیر خرازی

بیوگرافی

امیر خرازی، متولد 1361 و دانش‌آموخته مهندسی نرم افزار است.

از سال 2006، فعالیت هنری خود را در عکاسی حرفه‌ای آغاز کرد و تاکنون با گروه‌های موسیقی بین المللی بسیاری همکاری کرده است.

تخصص او، عکاسی استیج است. خرازی در این سال‌ها فعالیت‌های عکاسی خود را در داخل کشور در رویدادهای خاص و در بندهای معدودی دنبال می‌کند.

وی در سال 2010 حمایت خود را از برخی بندهای ایرانی که پتانسیل و قابلیت اجرا دارند،آغاز کرد.

او تاکنون با برنامه‌ریزی برای گروه‌های موسیقی و اجراهایی در داخل و خارج از کشور، برگزاری برنامه‌های متنوع و بزرگی را به عنوان مدیر برنامه در کارنامه هنری خود ثبت

کرده است. وی علاوه بر داشتن کارنامه‌ هنری موفق در زمینه عکاسی، یک مدیر برنامه ریزی توانمند است.

آنچه در ادامه می‌خوانید شرحی از گفت و گوی تیم گراماتون با این شخصیت فعال و نام آشنا در عرصه موسیقی نو و تجربی است.

از شروع و سابقه همکاری خود با گروه‌های موسیقی به عنوان یک مدیر برنامه‌ بگویید. تا به حال با کدام گروه‌ها همکاری کرده‌اید؟

اولین همکاری من در قالب manager یا مدیر برنامه با گروه «آژیراک» و «5grs» بود. بعد از برگزاری اجراهایی در خارج از کشور برای این گروه ها،  از سال 2011 به مدت دو  سال

همکاری داشتیم اما به دلیل متوقف شدن فعالیت‌های آژیراک همکاری ما نیز خاتمه پیدا کرد.

دومین همکاری من در سال 2013 با گروه کهت میان شکل گرفت و در حال حاضر به صورت رسمی، مدیر گروه کهت میان هستم.

با شروع همکاری ما، گروه کهت میان پس از 10 سال دوباره برای اجرا به روی صحنه رفت. در حال حاضر من مدیر برنامه شش گروه موسیقی 5grs،unpacked brain،ruk،atria

وavesta ava هستم.

برگزار کننده کنسرت های مختلف هستید، عکاس هستید, مدیر برنامه هستید و دستی در سایر هنرها نیز دارید؛، به کدام یک بیشتر علاقه‌مند هستید؟

فعالیت خود را به عنوان برگزار کننده کنسرت بیشتر از هرفعالیتی دوست دارم زیرا در این کار می‌توانم به عنوان عکاس و مدیر برنامه نیز فعالیت کنم.

مدتی است که به واسطه برگزاری فستیوال گرامافست، همکاری و تعامل نزدیکی بین شما و تیم گراماتون ایجاد شده است، این رویداد را چطور توصیف

می‌کنید؟

به نظر من اتفاق بسیار خوبی است به این دلیل که داخل ایران ما و سایر گروه‌هایی که این سبک موسیقی را دنبال می‌کنیم جامعه‌ای محدود و کوچک را می‌سازیم و حالا

گراماتون با فعالیت در در زمینه خبررسانی و اطلاع رسانی موسیقی نو و تجربی و از طرفی دیگر برگزاری رویداد شب شنبه‌ها، شاهد دیده شدن هر چه بیشتر گروه های راک و

متال و شنیده شدن کارهایشان هستیم.

وقتی دو یا چند سیستم مختلف، با هم مشارکت میکنند و برای تحقق یک هدف همکاری نزدیک و موثری را آغاز می‌ نمایند، قدرتشان چندین برابر می‌شود ‌و در مسیر

پیشرفت حرکت می‌کنند.

در چند دهه اخیر مردم کشور ما علاقه‌ چندانی به موسیقی نداشتند. اما در ده سال گذشته، به مرور برخی سبک‌ها به بازار موسیقی آمدند و  جایگاهی محبوب در بین مردم

پیدا کردند.

سبک موسیقی نو و تجربی که ما در آن فعالیت می‌کنیم در همه جای دنیا کم طرفدارترین سبک موسیقی است و دلیل آن را همگی ما می‌دانیم؛ در ایران محدودیت‌هایی هم

از خارج دنیای موسیقی روی فعالیت‌ها وجود دارد که مخاطب و سطح استقبال را به مراتب کمتر می‌کند.

در این شرایط برگزاری رویدادهایی از جمله شب شنبه‌ها و گرامافست باعث می‌شود خیلی از مردمی که با این سبک آشنایی ندارند به مرور این پیام‌ها را به واسطه اطلاع

رسانی دریافت کنند و سبک ما را پیگیری و حمایت نمایند.

هنرمندان این سبک نیز با بهبود فضای استقبال برای ادامه فعالیت خود امیدوارتر می‌شوند.

با توجه به شناختی که از جناب همایون مجد زاده دارید، نظرتان را در مورد انتخاب داورهای مراسم بفرمائید. حساسیت و دقت داوران را در این مسابقه چطور دیدید؟

داورهایی که تا به حال در مراحل مختلف انتخاب شده‌اند، بهترین کسانی بودند که میتوانستند در جایگاه داوری قرار بگیرند؛ این بزرگان ضمن سابقه فعالیت درخشان و

طولانی، شاگردهای بسیاری را تربیت و معرفی کرده‌اند و به جامعه‌ی این سبک تحویل داده‌اند.

همایون مجدزاده به نظر من و همه شاگردهای ایشان استاد بسیار خوبی است؛ او به گفته هنرجویانش یک نوازنده ی درجه یک است که تدریسش حتی یه پله قوی تر از

نوازندگی‌اش هست و وقتی هنرمندی این همه شاگرد برای جامعه موسیقی ما تربیت کرده‌، بدون شک گزینه مناسبی برای داوری است.

فرشید اعرابی و نوریک میساکیان نیز جایگاه و شرایطی مشابه با همایون مجدزاده در این سبک دارند اندیشه هژبر هم به عنوان نوازنده‌ای جوان و به شدت چیره دست

انتخاب خوبی برای داوری در مرحله اول گرامافست بود.

پیش بینی شما از استقبال طرفداران این سبک با توجه به اینکه داوران سرشناس مسئولیت این کار را بعهده دارند، چطور میبینید؟  

تجربه، همیشه این را ثابت کرده است وقتی یک رویداد هنری موسیقی، سینمایی، عکاسی و… برای اولین بار اتفاق میافتد ممکن است نقص هایی داشته باشند و عده‌ای

از آن ناراضی باشند ولی من اولین تجربه برگزاری گرامافست را به فال نیک میگیرم چرا که اگر ادامه دار باشد به هویت موسیقی ما رسمیت می بخشد.

با برگزاری فستیوال در سال‌های آینده و به مرور اضافه کردن ژانرهای دیگر به محتوای آن، گرامافست پتانسیل برگزاری سالانه را پیدا می‌کند هرچند نقص‌هایی هم در آن وجود

داشته باشد و به مرور جایگاه مناسب و تاثیرگذاری خود را پیدا خواهد کرد.

نظرتان در رابطه با حامیان و اسپانسرهایی که اینگونه مراسم‌ها را همراهی می‌کنند چیست؟

تعامل موثر بین برگزارکنندگان مراسم و اسپانسرهایی که آن را حمایت می‌کنند زمانی صورت می‌گیرد که حامیان، ارتباط نزدیکی با این جنس مراسم داشته باشند.

اگر اسپانسرها مرتبط باشند مسیر و هدف مشترکی شکل می‌گیرد و ساختار آن یکپارچه تر می‌شود در این رویداد حضور «گیتار ایران» به عنوان اسپانسر اتفاق بسیار مفید و

تاثیرگذاری است و ای کاش، سایر برندهای موسیقی نیز در ایران نمایندگی داشتند و میتوانستند اسپانسر شوند و برای توسعه دادن و ارتقای کار خود فعالیت کنند.

همچنین بهتر بود اگر سالن یا فضای بزرگی داشتیم که می‌توانستیم در روز مسابقه نهایی فستیوال، نمایشگاه کوچکی از آلات موسیقی برگزار کنیم.

با این وجود، حضور و حمایت همین چند اسپانسر از برگزاری چنین رویدادهایی،جای خوشحالی دارد.

امیدوارم در سال‌های آینده اسپانسرهای فستیوال بیشتر و مرتبط تر شوند.

و سخن پایانی شما؟

خیلی خوشحال هستم که این فستیوال در کشور ما که در طی چهار یا پنج سال گذشته این سبک موسیقی که به رسمیت شناخته نشده بود برگزار می‌شود.

سبک ما همچنان مشکلاتی دارد اما اوضاع و شرایطمان رو به بهبود است. علاوه بر این فستیوال، رویداد شب شنبه ها و برگزاری کنسرت های مستقل که رفته رفته

تعدادشان بیشتر می‌شود را به فال نیک میگیرم و امیدوارم هرچه زودتر رقابت سالمی بین هنرمندان و نوازندگان این سبک شکل بگیرد.

یعنی نوازندگان صرف نظر از سنجیدن سبک یکدیگر(ضعیف یا قوی بودن) به عنوان یک نوازنده یا گروه موسیقی کار کنند و باعث پیشرفت هر چه بیشتر سبک موسیقی‌شان

شوند تا چند سال آینده بتوانیم فعالیت‌های گسترده تری داشته باشیم.

یکی از اهداف من در رابطه با حضور و همکاری در شب شنبه ها همین بود که همه بندها با سبک‌های مختلف فرصتی برای  اجرا داشته باشند و بتوانند استیج را لمس کنند

چرا که نگاه نوازنده ‌ها بعد از اجرا روی استیج با قبل از آن بسیار تغییر می‌کند.

با ادامه دار شدن این جریان، مطمئن هستم که شاهد پیشرفت چشمگیری در هنر نوازنده ها، گروه ها و هر آنچه که به پیشرفت سبک ما مرتبط است خواهیم بود.

 

مصاحبه : هدیه ریحانی

0 نظر

Leave a پاسخ

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*

ارتباط با ما

Sending

Log in with your credentials

or    

Forgot your details?

Create Account