محسن جم

گفت و گویی با محسن جم

محسن جم ” متولد 1359 در تهران، آهنگساز، نوازنده، خواننده ،ترانه سرای و مدرس موسیقی. او تحصیلات خود را در مقطع کارشناسی کامپیوتر کسب کرده و گیتارالکتریک را نزد اساتیدی چون “فرهاد مجذوب” ، “همایون مجدزاده” و “نوریک میساکیان”فرا گرفته است. او هنر آواز را نزد استادان “هومن جاوید ” و سرکار خانم “صنم پاشا” و “امیرکاظمیان” آموخته است.

با “محسن جم” به گپ و گفتگو نشسته ایم که خواندن آن برای علاقمندان موسیقی می تواند بسیار جذاب باشد.

  • خیلی ممنون که پذیرفتید با مصاحبه ای کوتاه در خدمت شما باشیم . احوال پرسی با اهالی موسیقی “راک و “متال ” داشته باشید تا سوالات را شروع کنیم.

با سلام خدمت همه ی دوست داران موسیقی و هنر. بخصوص آنهایی که اندیشه و هنر را فراتر از چارچوبهای عرف دنبال می کنند. سلام به همه دوست داران راک و متال.

  • از شما چند هنر ارزنده در طی دوران فعالیت تان دیده شده، نوازندگی، آهنگسازی، ترانه سرایی و خوانندگی. کدامیک را قبل از همه آغاز کردید و چطور باعث شد گرایش پیدا کنید به فراگیری دیگر هنرها و کدام برای شما از اهمیت بیشتری برخوردار است؟

من موسیقی را در سال 1377 در سن 18 سالگی با فراگیری نوازندگی گیتار الکتریک آغاز کردم. ولی هدف اصلی من همیشه تولید یک آهنگ کامل بود. در واقع به ترانه سرایی و خوانندگی و نوازندگی به عنوان چند هنر جداگانه نگاه نمی کنم. بلکه همه ی اینها را مهارتهایی در خدمت یک هنر واحد می انگارم. یعنی تولید موسیقی.

 

محسن جم

محسن جم

  • در سال 1384 موفق شدید در “فستیوال موسیقی تهران اونیو” مقام سوم را به خاطر اینسترومنتال ” ماگما ” برای آهنگسازی، تنظیم ، نوازندگی و میکس ومستر کسب کنید، از این فستیوال بفرمایید.سطح فستیوال چطور بود و چند شرکت کننده داشت و چه ژانرهایی در این فستیوال حضور داشتند؟

موضوع برمی گردد به سالها پیش. در آن زمان موجی راه افتاده بود که سبکهای راک، متال، رپ و موسیقی تلفیقی را در بین موزیسین ها و هواداران موسیقی مورد توجه و محبوبیت قرار داده بود. و در این فستیوال همه این سبکهای موسیقی در کنار یکدیگر عرض یابی می شد و فستیوال فاقد شاخه بندی از نظر سبک بود. فستیوال تهران اونیو در زمان خود در بالاترین سطح موسیقی زیرزمینی فارسی برگزار می شد و اکثر گروه ها و هنرمندان مطرح آن دوره در آن شرکت داشتند.

اگر اشتباه نکنم از سراسر ایران و گروه های فارسی زبان خارج از ایران حدود 80 اثر برای این فستیوال فرستاده شده بود که 20 اثر به مرحله ی رقابت راه پیدا کرده بود و این آثار با رای داوران و رای مردم رتبه بندی می شدند. آهنگ اینسترومنتال “ماگما” در آن فستیوال با رای داوران مقام سوم را بدست آورد. از داوران این فستیوال آقایان بابک ریاحی پور و علیرضا درخشانی را بخاطر دارم و همچنین از شرکت کنندگان آقایان محسن نامجو و هیچکس را به خاطر می آورم.

  • در مورد آلبوم موسیقی”نقاشی با صدا” که در سال 90 منتشر کردید، توضیحاتی بدید.

“نقاشی با صدا” بیشتر از اینکه یک آلبوم موسیقی باشد مجموعه ای از اولین تجربیات من در زمینه ی تولید موسیقی از سال 86 تا 90 در شاخه های گوناگون موسیقی راک است که بصورت اکسپریمنتال ساخته و رکورد شده اند. در این مجموعه ی 9 آهنگه که به صورت زیرزمینی منتشر شد، رنج وسیعی از سبکها، از اینسترومنتال گرفته تا پاپ راک، راک و پاپ مستقل وجود دارد. دو آهنگ کاور یکی با شعر انگلیسی و یکی با شعر جایگزین شده ی فارسی نیز در این مجموعه قرار گرفته اند. ولی دو ویژگی  که در اغلب این آهنگها مد نظر بوده است، یکی تلفیق ملودی های نامتعارف روی شعر فارسی بوده و دیگری تصویرسازی به وسیله ی صداست که نام این مجموعه هم اشاره به همین ویژگی دارد.

  • فعالیت های شما در طی سالهای 1384 تا کنون بسیار گسترده بوده و رزومه پررنگی در کارنامه خودتان ثبت کردید ، کمی در خصوص آلبوم موسیقی “خواب” و “پینوکیو” که با گروه “میرزا” و نشر “بم آهنگ ” همکاری می کردید، بفرمایید.

میرزا یا درواقع بابک میرزاخانی از هنرمندان به نام و آوانگارد در عرصه ی موسیقی کشورمان است که بنده بجز افتخار دوستی قدیمی ای که با ایشان دارم افتخار همکاری با وی را نیز در دو آلبومشان که هر دو در سبک بلوز هستند داشته ام. در سال 1385 میرزا آلبوم “خواب” را از طریق کمپانی نشر “بم آهنگ” در کانادا منتشر کرد که من به عنوان صدابردار در این آلبوم با تیم میرزا کار کردم. یک سال بعد میرزا آلبوم “پینوکیو” را که مجموعه ی زیبایی است از ترانه هایی با تم شخصیت های کارتونی از طریق همین کمپانی منتشر کرد. در آن آلبوم من و میرزا ترانه ی “سیندرلا” را با هم نوشتیم که حاصلش آهنگی شد که در آن هر دوی ما هم می خوانیم و هم می نوازیم.

  • از آهنگسازی برای تئاتر “راه زنان” به کارَگردانی “علیرضا کوشک جلایی” بگویید و کلا کار کردن و ساخت موسیقی برای تئاتر که اخیرا بسیار مورد توجه مردم قرارگرفته چطور است و آیا میتواند در کیفیت کار برای مخاطب اثربخش و مفید باشد؟

پیشنهاد این کار در سال 92 توسط دوست عزیزم « بامداد افشار » به من داده شد. و آهنگسازی این تئاتر را من و بامداد مشترکا انجام دادیم. این تئاتر در سالن تئاتر شهر به اجرا رفت و سال بعد نیز در فستیوالی در آلمان موفق به اجرای آن شدیم. در کل موسیقی می تواند عمق و رنگ تازه ای به تصویر بدهد چه در تئاتر چه در سینما. مثلا به عنوان آزمایش شما می توانید یک صحنه ی بدون دیالوگ از یک فیلم که همراه با موسیقی است را انتخاب کنید و صدای آن را به طور کامل قطع کنید و مشاهده کنید که چه حجم وسیعی از احساس از آن صحنه حذف می شود. این حجم احساس تاثیری است که یک موسیقی خوب می تواند بر تصویر داشته باشد.

در تئاتر هم برای خودم به عنوان آهنگساز بارها اتفاق افتاده که دیده ام وقتی موسیقی آغاز می شود چطور بازیگران در نقش و دیالوگهای خود غرق می شوند. و یا چگونه هنگام آزمایش تم های مختلف روی یک صحنه حس بازیگران و نحوه ی بازی و ادای دیالوگهایشان متناسب با هر تم تغییر می کند.

  • شما بعنوان نوازنده گیتارالکتریک با هنرمندانی خارج از سبک “راک” و “متال” همکاری کردید.میزان علاقمندی خودتان به “راک” و “متال”چقدر است.آیا خودتان را یک راکر میدانید یا خیر صرفا یک نوازنده گیتارالکتریک هستید و علاقه به سبک غیر از راک و متال دارید؟

برای من سبک همیشه چیزی بوده است که بعد از ساخت یک آهنگ به آن فکر کرده ام. چیزی که برایم مهم است خود موسیقی است. عمق آن، لطافت و عصیانش و شاید بیشتر از همه تصویری که در ذهنم و ذهن هر شنونده ای ایجاد می کند. بنابراین خودم را صرفا یک راکر نمی دانم گو اینکه خیلی اوقات احساسم را با شیوه ی راک تخلیه می کنم.

  • درمورد فعالیت های حال حاضر خودتان بفرمائید . آیا با گروه موسیقی خاصی همکاری و فعالیت میکنید؟

در حال حاضر با توجه به امکان جدیدی که به تازگی ایجاد شده است مبنی بر قانونی شدن اجرای موسیقی در کافه های تهران، قصد داریم به همراه چندی از دوستان گروهی را راه اندازی کنیم و به دنبال آن اجراهای کافه ای برگزار کنیم. در کنار آن در صدد به اتمام رساندن آلبوم نیمه کاره ای هستم که در سال 1394 ایده های اولیه ی آنرا نوشته ام. و همچنین یک سری آهنگ کمیک دارم که احتمالا به صورت تک آهنگ در فضای مجازی منتشر خواهم کرد.

  • شما دو آهنگ ساختید یکی به نام “سیندرلا” که با همکاری “بابک میرزاخانی”بوده و دیگری به نام “بازی” از ساخته های خودتان که حالت طنز داشته ، میخواستم نظرشما را در خصوص “کمیک راک” بدانم؟ آیا در این ژانر فعالیت داشتید و یا قصد ساخت آهنگ در این سبک را ندارید؟

موسیقی کمیک که ترانه و محتوای موسیقایی طنز داشته باشد برای خیلی از هواداران موسیقی می تواند جذاب باشد، به شرط آنکه خوب ساخته و پرداخته شده باشد. شاید جای این نوع موسیقی در فرهنگ ما خالی یا کمرنگ مانده است، خصوصا در سبک راک. احتمال می دهم اگر بتوانیم در سبک کمیک راک آهنگهای خوبی تولید کنیم، شاید به پشتوانه ی آن بشود درصد زیادی از هواداران پاپ را نیز به موسیقی راک علاقه مند کرد. ولی گذشته از این، سبک کمیک راک برای خود هواداران راک نیز می تواند شنیدنی و جذاب باشد.

  • بعنوان سوال آخر در هرزمینه ای تمایل دارید مطلبی را بفرمائید در خدمتتون هستیم.

شاید موسیقی راک و متال فارسی هنوز نتوانسته باشند همچون موسیقی پاپ، رپ و دیگر سبکها جایگاه خود را در بین فارسی زبانان پیدا کنند و به نوعی بتوان گفت موسیقی راک و متال فارسی هنوز به بلوغ نرسیده است. و شاید دلیل آن که هنوز بسیاری از موزیسینهای ایرانی راک و متال تمایل به ساخت موسیقی بی کلام یا با کلام انگلیسی دارند گواه بر همین عدم بلوغ راک و متال فارسی باشد. به نوعی می توان گفت هنوز راک و متال با کلام فارسی غریبه است.

گرچه موزیسینهای انگشت شماری به این موفقیت یعنی ساخت راک و متال فارسی خوب و درست دست پیدا کرده اند اما تعداد تولیدات این نوع موسیقی در کل کمتر از آن بوده است که موج موسیقی راک و متال را در میان عموم مردم راه بیاندازد. به عقیده ی من با گشایش در کافه ها بروی موزیسین های راک و متال در زمانی خیلی کوتاه این اتفاق خوب برای این نوع موسیقی رخ خواهد داد. همان اتفاقی که در دهی ی گذشته برای موسیقی رپ رخ داد. امیدوارم که هر چه زودتر موسیقی راک و متال فارسی به آن بلوغی برسد که جوانهای ایرانی با اشتیاق زیاد در هدفنها و ماشینهایشان موسیقی راک و متال با زبان فارسی گوش بدهند.

 

 

 

 

0 نظر

Leave a پاسخ

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*

ارتباط با ما

Sending

Log in with your credentials

or    

Forgot your details?

Create Account