1- چقدر خانوادتون در زمینه ی موسیقی حمایتتون کردند؟

این حقیقت رو از طرفی نمیشه انکار کرد که اکثر خانواده ها حمایت و پشتیبانی در این زمینه رو (به خاطر نداشتن آینده‌، سبک سنگین و عام پسند نبودن) ندارند.. که خانواده من هم از این قاعده مستثنی نبوده. هر چند از طرفی هم نمیشه این گفته رو به همه خانواده ها تعمیم داد.

 

۲- به نظر خودتون بهترین اجرایی که داشتید کجا بوده و چرا؟

اولین مسئله ای که ما راکرها درباره اجرا داریم این هست که اجرای زیادی نداریم! من چندین اجرا بیشتر نداشتم که به یک حساب سر انگشتی 6 یا 7 اجرا باشه در صورتی که فراتر از مرزهای این سرزمین گروه‌های موسیقی اجراها و تورهای متعددی برگزار می‌کنند. در ارتباط با بهترین اجرا میشه گفت تمام اجراها برای من جالب و شگفت بوده که دلیل این شگفتی و جذاب بودن, تعداد کم اونهاست! در صورت اجراهای بیشتر بی شک میشد به تعدادی از اونها اشاره کرد.

 

۳- در حال حاضر روی چه پروژه ای مشغول به کار هستید؟

گذشته از پروژه تمرکز و نگاه نخست من بر روی اجراست. چیزی که کم داریم! در حقیقت نوازنده کم داریم! در حال حاضر با یک گروه همکاری دارم و به احتمال زیاد دو گروه دیگه هم خواهم داشت و میشه گفت بیشترین تمرکزم بر روی اجراهای بیشتر و کار با گروه های بیشتر هست و همچنین اجراهایی به سبکی متفاوت در سبک متال، راک و احتمالا فیوژن که قطعا سبکی عام پسند نیست. هر چند از اونجایی که مخاطبان کارهای کاور رو میپسندند در این زمینه هم کار و اجرا خواهم داشت.

 

۴- تا حالا شده وسط اجرا به جمعیت نگاه کنید و یک چیز خنده دار ببینید و یا یک موقعیت خنده دار پیش بیاد و نتونید جلوی خندتون رو بگیرید؟

در همین چند اجرای کم، موارد خنده دار خیلی زیاد بوده. چون در زمان اجرا و اون شرایط روی مخاطب‌ها و جمعیت هم به غیر از نوازندگی متمرکز هستم. خاطرم هست در یکی از اجراها مخاطب انقدر هیجانی و برانگیخته شده بود که در حال خودزنی روی سر و صورتش بود و در همین حین به سر خودش هم کفایت نکرد و روی سر دوستهاش که در کنارش آروم نشسته بودند هم میزد!
مورد دیگه, اقوام یکی از شاگردهام دعوت بودند که ایشون با کت و شلوار برای دیدن و شنیدن اجرا تشریف اوردند. در سالنی که 450 نفره بود و بدون تبلیغات، تنها با تعدادی پوستر در قطع کوچک و بدون بهره‌گیری از تکنولوژی‌های امروزی مثل اینستاگرام، شبکه‌های مجازی دیگه یا وب‌سایتهای مرتبط با موسیقی, 700نفر سالن رو لبریز کردند! در سالنی که انتظامات هم جمعیت رو آروم میکردند و هم خودشون اصطلاحا هد میزدند! و این دوستمون بعد از پنج دقیقه یعنی ترک دوم انقدر به وجه اومد که با کت و شلوار روی صندلی بالا و پایین می‌پرید و مخاطب دیگه ای خاطرم هست فقط نگاه میکرد و روی من و ساز تمرکز کرده بود وسط اون همه هیاهو بدون هیچ تغییر و عکس العملی انقدر عجیب که از دیدنش خنده ام میگرفت روی صحنه.

 

۵- اگه موزیسین نمیشدید چه حرفه ای رو انتخاب میکردید؟

خلبان یا همون هوانورد. ارتفاع رو دوست دارم در حالیکه حتی ممکنه سرگیجه بگیرم اما از ارتفاع لذت میبرم. از کودکی ماکت‌ها و اسباب‌بازی‌های هواپیما رو هنوز دارم. هر چند موزیک رو به همون اندازه دوست داشتم و دارم. راک استار نشدم و حرفه‌ای نیستم اما کارهای کوچکی تونستم انجام بدم که تا حدی به خواسته‌هام برسم و به جایگاهی که مد نظرم هست نزدیکتر بشم.

 

۶- از گروه های راک داخل ایران بیشتر به کدوم ها گوش میدید و میپسندید؟

موسیقی استاندارد، همواره استاندارد رو دوست داشتم. با اومدن جیمی هندریکس، کل دنیا گیتاریست شدند! متاسفانه کشورهای شرقی و شرق دور خودشون رو در این زمینه پیشرو و پیشکسوت می‌دونند. به حق هست که واقعا همه زحمت کشیدند در این مسیر، اما هیچکس نباید گذشته خودش رو به فراموشی بسپاره. در گذشته‌ یک نفر پایه گذار بوده و همه در پیرو اون حرکت کردند، به همین دلایل همواره دوست داشتم اورجینال رو گوش کنم. چون همه حتی من! کپی فرد دیگه‌ای هستیم. حتی خودشون هم کپی‌اند. زمانیکه در حال گوش دادن به آیرن میدن هستید لهجه‌های گروه بلک سبث رو تجربه می‌کنید و گروه بلک سبث‌ بود که هوی متال رو پایه‌گذرای کرد و در اون مسیر همه شروع کردند به هوی متال نواختن… نام نمی‌برم ولی همه گروه‌ها رو دوست دارم (در ژانری که صحبتش هست و نه پاپ (POP)) همه زحمت کشیدند، اما شخصا هر موسیقی رو دوست ندارم و گوش نمی‌کنم بجز استاندارد و فرقی نمیکنه که به چه زبانی باشه. به تعریفی موسیقی که از خون، خاک و ریشه اون هنرمند سرچشمه میگیره. این یعنی موسیقی استاندارد.

 

۷-در رابطه با گرامافست (فستیوال گراماتون) چه معیارهایی را برای داوری در نظر میگیرید؟

تسلط در نوازندگی، استایل شخصی و نوع صدایی که از اون برند ساز شنیده میشه. درسته که از هر سنی ممکنه شرکت کنند و اینجا یک رقابت و حتی شرکت کنندگانی از سن‌های پایین باشند، اما کاری که هر کسی به سهم و قدر خودش ارایه میده برام در الویت هست.

۸-فکر میکنید بیشتر چه کسایی شانس برنده شدن دارند؟

به نظر من این به معیارهای داوران بستگی داره، یعنی نتیجه مجموع و برآیند مجموع داوری داورها خواهد بود. هر داور بر اساس یکسری معیارهای متفاوت از دیگری نظر خودش رو درباره شرکت کننده ارایه میده، این معیارهای سنجش برای هرکدوم متفاوت هست برای یکی استایل، برای یکی برند یا ظاهر و…

 

۹- به نظر شما چقدر برگزاری این مسابقات در افزایش انگیزه‌ی موزیسین ها تاثیر دارد ؟ چه پیشنهادی برای تاثیر گذاری بیشتر این مسابقات دارید؟

قطعا برگزاری این نوع رقابت ها خیلی پسندیده است ولی مهم تر از اون ادامه رقابتهاست. تعداد زیادی شرکت‌کننده با استرس، ترس، سرشار از امیدواری برای مقام نخست با تصور اینکه بهترین هستند شرکت می‌کنند و روند رقابت، مسابقه و داوری که روندی بسیار دشوار هست، بهتره به گونه‌ای باشد که در صورت برگزاری‌های آینده نوازندگان با اشتیاق و انگیزه در اون شرکت کنند.

 

۱۰- برنامتون برای آینده چیه؟

همانطور که در صحبتهای قبلی اشاره شد بیشتر اجرا. شیفته ی اجرا هستم و همینطور ارایه آلبوم. هر چند برنامه‌های اجرا حتی نسبت به ارایه آلبوم برام در الویت بیشتری هست، و البته به تازگی تصمیم گرفتم که گروه رسمی نوریک میساکیان رو گردآوری و پایه‌گذاری کنم. در آخر از زحمات شما، وب‌سایت و مجله آنلاین بی نظیری که در این زمینه راه‌اندازی شده و جای خالی اون در جامعه موسیقی احساس میشد و همینطور از تمام مخاطبان گرامی و عزیز کمال تشکر رو دارم.

 

مصاحبه: آیدا ظریفیان

1 نظر
  1. Siamak Solhjoo 9 ماه ago

    بی صبرانه انتظاره بزرگ shred master ایران رو‌میکشیم.

Leave a پاسخ

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*

ارتباط با ما

Sending

Log in with your credentials

or    

Forgot your details?

Create Account